ไดอารี่ ธรรมะ Dhamma diary
วันอังคารที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
วันศุกร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
คืน 15 กุมภาพันธ์ 2562
นั่งสมาธิ 30 นาที เอาแบบซ้ายทับขวา ขาชาไปหมด เลยเปลี่ยนคลายออก ทีนี้เป็นตะคริวเหมือนหนามทิ่ม ใจทุรนทุรายพอสมควร จากนั้นก็หายไป สมาธิวันนี้ มีหลับบ้าง เพ่งบ้าง หลงไปคิด และอยากให้นาฬิกาดังไวๆ
เราตั้งใจวันนี้ พรุ่งนี้ และมะรืน สามวันของชีวิตเรา
เราตั้งใจวันนี้ พรุ่งนี้ และมะรืน สามวันของชีวิตเรา
วันพฤหัสบดีที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
คืน 14 กุมภาพันธ์ 2562
วันนี้นั่งสมาธิ 30 นาที จิตไม่สงบ ช่วงแรกคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพราะขาดสติ หลังจากนั้นก็เพ่ง มีอาการตึง จากนั้นมีอาการง่วงนอน แก้โดยการขยับมือ แต่เมื่อหยุดก็หลับอีก แต่อดทนจนได้ 30 นาที
แต่ก็ยังจะปฎิบัติต่อไปด้วยคำสัญญา 3 วัน คือ วันนี้ วันพรุ่งนี้ และมะรืน แต่พรุ่งนี้น่าจะเริ่มปฏิบัติเร็วขึ้นจะได้ไม่ง่วง
แต่ก็ยังจะปฎิบัติต่อไปด้วยคำสัญญา 3 วัน คือ วันนี้ วันพรุ่งนี้ และมะรืน แต่พรุ่งนี้น่าจะเริ่มปฏิบัติเร็วขึ้นจะได้ไม่ง่วง
วันพุธที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
คืน 13 กุมภาพันธ์ 2562
คืนนี้เดินจงกรม และนั่งสมาธิ 30 นาที ก่อนทำสวดมนต์สั้น
เดินจงกรมจิตเพ่งที่ลม เพ่งที่อก เพ่งที่จิต เพ่งบ้างปล่อยบ้าง แต่รู้สึกปวดข้อเท้า เลยมานั่งสมาธิ
จิตก็ยังเพ่ง และหลงคิด หลงวิจารณ์บ้าง มีง่วงด้วย แต่ก็ตื่นมานั่งจนครบ วันนี้ได้รู้ว่าจิตมันไม่ชอบอารมณ์ที่คุยกันกับเพื่อน แต่ก็ระลึกได้ว่าคนเราไม่เหมือนกัน จิตใจคนเราซับซ้อน มีกิเลส สนองกิเลส เหมือนเขาเหมือนเรา เลยเลิกวิเคราะห์ปัญหา ส่วนต้องไปอบรมตรงกับวันที่ไปเที่ยว ก็ย้ำคิดว่าเขาว่าเรา พลอยไม่ชอบ ว่าเราคือตัวปัญหา อาจจะไปคุยและขออภัย แต่ใจลึกๆ ก็ว่าเราไม่ผิด ไม่ยอมรับ คิดว่าเราไม่ทราบทุกเรื่อง เราไม่ได้เลือกสักอย่าง ยังมีใจหมองๆ เวลาระลึกถึง
นั่งสมาธิระลึกได้ว่าเราจะพยายามแค่วันนี้ พรุ่งนี้ และมะรืน ในความเพียรของเรา เราเห็นว่าคำสอนของหลวงพ่อปราโมทมีประโยชน์ เราจะลองทำตาม
เราดูซีรี่เกาหลีหลายเรื่อง เหมือนเราหลีกหนีความจริงของชีวิตเราเอง จริงๆ นะมันเป็นแบบนั้นแหละ
เรามีความทรงจำในรายละเอียดของหนังแทบไม่ได้ รวมทั้งบางเรื่องในชีวิตด้วย ดังนั้นเราว่าเราควรหาสิ่งมีค่าจริงๆในชีวิตเพื่อยึดเหนี่ยวทางใจจริงๆ นั่นคือธรรมะ
เดินจงกรมจิตเพ่งที่ลม เพ่งที่อก เพ่งที่จิต เพ่งบ้างปล่อยบ้าง แต่รู้สึกปวดข้อเท้า เลยมานั่งสมาธิ
จิตก็ยังเพ่ง และหลงคิด หลงวิจารณ์บ้าง มีง่วงด้วย แต่ก็ตื่นมานั่งจนครบ วันนี้ได้รู้ว่าจิตมันไม่ชอบอารมณ์ที่คุยกันกับเพื่อน แต่ก็ระลึกได้ว่าคนเราไม่เหมือนกัน จิตใจคนเราซับซ้อน มีกิเลส สนองกิเลส เหมือนเขาเหมือนเรา เลยเลิกวิเคราะห์ปัญหา ส่วนต้องไปอบรมตรงกับวันที่ไปเที่ยว ก็ย้ำคิดว่าเขาว่าเรา พลอยไม่ชอบ ว่าเราคือตัวปัญหา อาจจะไปคุยและขออภัย แต่ใจลึกๆ ก็ว่าเราไม่ผิด ไม่ยอมรับ คิดว่าเราไม่ทราบทุกเรื่อง เราไม่ได้เลือกสักอย่าง ยังมีใจหมองๆ เวลาระลึกถึง
นั่งสมาธิระลึกได้ว่าเราจะพยายามแค่วันนี้ พรุ่งนี้ และมะรืน ในความเพียรของเรา เราเห็นว่าคำสอนของหลวงพ่อปราโมทมีประโยชน์ เราจะลองทำตาม
เราดูซีรี่เกาหลีหลายเรื่อง เหมือนเราหลีกหนีความจริงของชีวิตเราเอง จริงๆ นะมันเป็นแบบนั้นแหละ
เรามีความทรงจำในรายละเอียดของหนังแทบไม่ได้ รวมทั้งบางเรื่องในชีวิตด้วย ดังนั้นเราว่าเราควรหาสิ่งมีค่าจริงๆในชีวิตเพื่อยึดเหนี่ยวทางใจจริงๆ นั่นคือธรรมะ
วันอังคารที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
คืน 12 กุมภาพันธ์ 2562
ลองกลับมาเริ่มเดินจงกรม นั่งสมาธิอีกครั้ง วันแรกทำไปทั้งเดินจงกรมรวม 30 นาที เดินจงกรมบริกรรมแค่ว่าซ้าย-ขวา นั่งสมาธิบริกรรม พุท-โธ แต่จิตใจก็มีคิดวุ่นวาย พอสมควร
อันที่จริงฉันตั้งใจว่าอยากสำเร็จธรรม แต่ฉันว่าฉันเหลาะแหละไม่น้อยเลยนะ ฉันเลยว่าจะตั้งใจสักสามวันก่อน วันนี้ พรุ่งนี้ มะรือ ทำในรูปแบบ ฉันตั้งใจแบบนั้น เพราะฉันมีความโลภเสมอๆ ฉันมักมองความสำเร็จของคนอื่นว่าง่ายดาย และแสวงหารายชื่อคนสำเร็จเเละทางลัด แต่ฉันว่ามันไม่น่าจะมี หรือมันเป็นเเค่ความโลภของฉันเท่านั้นเอง ฉันอยากลองเดินทีละก้าวดู
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)